مشترک مورد نظر مشغول میباشد

چرا؟؟؟؟؟؟؟

با سلام خدمت دوستان عزیزم آپ امروزم شاید براتون کمی

غیر منتظره باشه ولی خواستم براتون این شعر رو بگم تا

شاید تونسته باشم خیلی از دوستان خوبم رو از خواب غفلتی

در آنیم بیدار کنم و بهشون بگم دوستان من روز قیامتی هم

هست خدائی هم هست آتشی هم هست و هیچ کدوم از

کارهائی که ما میکنیم بدون جواب نمیمونه قصدم موعضه نیست

و نمی خوام حرفای تکراری بزنم و یا با حرفهام اعصابتونو خراب کنم

ولی توی این چند روزه  یه اتفاقهائی برام افتاده که دلم نیومد این

شعر رو نگم  بدونید که تهمت زدن و قسم ناحق خوردن دروغ گفتن

به کسی که خالصانه و از ته دل عاشقتونه نه تنها دل اون بلکه

دل خدا رو هم بدرد میاره پس سعی کنید اگه کسی رو دوست

ندارید و یا قصد بازی دادن احساسی رو دارید به فکر قیامت هم باشید .

دروغ * خیانت * تهمت

ممنوع

خواب دیدم خواب اینکه مرده ام

خواب دیدم خسته و افسرده ام

روی من خروارها از خاک بود

وای قبرمن چه وحشتناک بود

تا میان گور رفتم دل گرفت

قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

بالش زیرسرم از سنگ بود

غرق وحشت سوت وکوروتنگ بود

ناله می کردم ولیکن بی جواب

تشنه بودم تشنه یک جرعه آب

خسته بودم هیچکس یارم نشد

زان میان یک تن خریدارم نشد

هرکه آمد پیش حرفی زد و رفت

سوره حمدی برایم خواند و رفت

نه شفیقی نه رفیقی نه کسی

ترس بودووحشت ودلواپسی

آمدنداز راه نزدم دو ملک

تیره شددر پیش چشمانم فلک

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست؟

آن یکی فریاد زد رب تو کیست؟

ای گنه کار سیه دل دل بسته بر

نام اربابان خود یک یک ببر

در میان عمرخودکن جستجو

کارهای نیک و زشتت رابگو

گفتا عمر خودت کردی تباه

نامه اعمال تو گشته سیاه

ما که مأموران حق داوریم

اکنون توراسوی جهنم می بریم

دیگر آنجا عذرخواهی دیر بود

دست و پایم بسته در زنجیر بود

ناامید ازهرکجا و دلفکار

می کشیدندم به خفت سوی نار

ناگهان الطاف حق آغاز شد

از جنان درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبارآسمان

نور پیشانیش فوق کهکشان

چشمهایش زندگانی می سرود

درد را از قلب آدم می زدود

گیسوانش شط پر جوش و خروش

دررکابش قدسیان حلقه به گوش

صورتش خورشید بودوغرق نور

جام چشمانش پر ازطرب و طهور

لب که نه سرچشمه آب حیات

بین دستش کائنات وممکنات

خاک پایش حسرت عرش برین

طره ای ازگیسویش حبل المتین

برسرش دستارسبزی بسته بود

به دلم مهرش عجیب بنشسته بود

درقدوم آن نگار مه جبین

ازجلال حضرت عشق آفرین

دوملک سررا به زیر انداختن

بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتند این زمزمه

آمده اینجا حسین فاطمه

صاحب روز قیامت آمده

گوییا بهر شفاعت آمده

سوی من آمد مرا شرمنده کرد

مهربانانه به رویم خنده کرد

گفت آزادش کنید این بنده را

خانه آبادش کنید این بنده را

اینکه اینجا این چنین تنها شده

کام او با تربت من وا شده

مادرش او را به عشقم زاده است

گریه کرده بعد شیرش داده است

بارها بر من محبت کرده است

سینه اش راوقف هیئت کرده است

دیگران غرق خوشی و هلهله

دیدیم او را غرق شورو هروله

با ادب درمجلس ما می نشست

او به عشق من سر خود را شکست

سینه چاک آل زهرا بوده است

چائی ریز مجلس ما بوده است

خویش رادر سوزعشقم آب کرد

عکس من را بر دل خود قاب کرد

اسم من رازونیازش بوده است

خاک من مهر نمازش بوده است

پرچم من رابه دوشش می کشید

پا برهنه در عزایم می دوید

اقتدا به خواهرم زینت نمود

گاه می شد صورتش بهرم کبود

بارها لعن امیه کرده است

خویش رانذر رقیه کرده است

تا که دنیا بوده از من دم زده

اوغذای روضه ام راهم زده

حرمت من رابه دنیا پاس داشت

ارتباطی تنگ با عباس داشت

نذرعباسم به تن کرده کفن

او علمدار ابوالفضل من است

علامت را بهر عباس میکشد

روز تاسوعا شده سقای من

گریه کرده چون برای اکبرم

با خود او را نزد زهرامی برم

هرچه باشد او برایم بنده است

او بسوزد صاحبش شرمنده است

در قیامت عطروبویش می دهم

پیش مردم آبرویش می دهم

پس دوستای خوبم  بدونید کسی که خودش واعمالش رو وقف

ابوالفضل میکنه نمیتونه دروغ بگه چون میدونه اون دنیا چه خبره. 

خدایا ، ازاین که همیشه به یادمون هستی از تو سپاسگذارم 

((( صلوات بر اباعبدالله و ابالفضل العباس وصاحب الزمان )))

     انگار همین دیروز بود دخترک با لباس سفید

     و حالا با همان لباس اینجا  آرام خوابیده

     بگذار عشقت با قدرت بدرخشد

مي روم خسته و افسرده و زار

سوي منزلگه ويرانه ي خويش

به خدا مي برم از شهر شما

دل شوريده و ديوانه ي خويش

مي برم تا که در آن نقطه ي دور

شستشويش دهم از رنگ نگاه

شستشويش دهم از لکه عشق

زين همه خواهش بيجا و تباه

مي برم تا ز تو دورش سازم

ز تو اي جلوه اميد محال

مي برم زنده به گورش سازم

تا از اين پس نکند ياد وصال

ناله مي لرزد و مي رقصد اشک

آه بگذار که بگريزم من

از تو اي چشمه ي جوشان گناه

شايد  که بپرهيزم من

به خدا غنچه ي شادي بودم

دست عشق آمد و از شاخم چيد

عاقبت بند سفر  پايم بست

مي روم خنده به لب خونين دل

گرچه آسایش ندارم از کسی خواهش ندارم

موج دریای وجودم یکدم آرامش ندارم

سیلم و ویران نسازم برقم و خرمن نسوزم

ماهم و در پشت ابرم مهرم و تابش ندارم

چون زنم چنگی بدلها ! منکه با سردی بنالم

چون نهم پائی ببزمی ! منکه آلایش ندارم

بامن ازهستی چه گوئی؟ ره دراین حکمت نبردم

کودکی هستم که شوق مکتب و دانش ندارم

با توای رنگ و ریا بین من ره خلوت نپویم

با تو ای دنیا بزرجو من سر سازش ندارم

گر سیه بختم چو شمعی گریه ام هرگز نبینی

گر سبکبالم  چو کاهی کوهم و کاهش ندارم

روزگارا هر چه خواهی نامرادی را فزون کن

منکه بر این دست هستی چشم آسایش ندارم

خیلی وقت است که می خواستم برایت بنویسم که دلم شکسته است

 خیلی وقت است که دستم را بلند کرده ام تا دستم را بگیری ولی انگار

 که دور و بر مرا مه گرفته است و تو مرا هیچ نمی بینی .

آخ که چقدر دلم برای سینه ات تنگ است که بشود سرم را فرو کنم تویش

و های های زار بزنم و تو ساکت گوش کنی و موهایم را ناز کنی .

چقدر دلم برای بوسیدنت تنگ است برای بوسیدن دستهایت برای بویت

 چقدر دلم برایت تنگ است خدایم... !

بیا مرا ببر . به ابرها . به کهکشان . به رودها . بیا مرا ببر

 من می خواهم پیش تو باشم دیگر خسته ام از این ترس همیشگی

 بیا دستم را محکم بگیر و ببر .

دلم برای داغی دستهایت یکذره شده است .

مرا تنها گذاشتی ؟ بیا مرا ببر خسته ام. بیا مرا ببر می ترسم.

من نمی خـوام فـکـر کـنـی ٫ کـه عـاشقیم یه حرفه

یه روز اگــه نبــاشی ٫ آب مـی شه مثـل بـــرفـه

دلـم می خواد بـدونـی ٫ دلـم مـثل یـه دریـاست

به وسعت نگاهت ٫عمیق و خیس و ژرفه

من نمـی خـوام بگم کـه ٫ چشات خـود ستـارست

چشـات اگـه نبــاشه ٫ ستــاره بی اشـارست

من نمیخوام رو کاغذ ٫ فقط نوشته باشم

دیـدن روی مـاهت ٫ تولـد ی دوبارست

من نمی خوام بگــم کــه ٫ چقدر واست می مردم

قــــدِّ تمـــوم دنیـــــا ٫ عـــاشق و دلــسپــــردم

میخوام خودت حس کنی ٫ بدون طعم حرفت

چقدر توقحطی نور٫ لحظه ها رو شمردم

من نمـی خــوام بهـــار شـه ٫ من عــاشق خزونم

خزون میشه ٫ عاشق تر ٫ واسه تـواشک میریـزم

من نمـی خــوام عــاشقیــم ٫ مثل بقیـه بـاشه

فقط بگم فدات شم ٫ فقط بگم عـزیزم

من نمی خوام داشتـنـت ٫ واســه مـن آسون بشــه

نعمت بــا تــو بــودن ٫ اینجــا فـراوون بشــه

من نمی خوام با خودت ٫ بگی که نه محاله

تموم رویای من ٫ قصه مجنون بشه

من نمـی خــوام بـگـــم کـــه ٫ بری تو بـــارون میــــاد

بــه خــاطـــرتــــو چشـم ٫ گــلای رز خــــون میـــاد

من نمیخـوام فکــر کـنـی ٫ حـرفــای عــاشقـونــم

یا از سر زبونه ٫ یا که همین جور میاد

میخوام برات بمیرم ٫ شاید که باور کنی

با اشکای حسرتت ٫ مزارمو تر کنی

می خوام خودت بفهمی ٫ تموم سوز و شعرام

از دلی بی ریا بود ٫ می خوام که باور کنی

 

شهری بود به نام عشق
        

    رودی از آن بر می خاست به نام محبت

کوهی داشت به نام دوستی
          

    و به لجن زاری منتهی می شد به نام جدایی

جدایی از یاران و دوستان
                      

آری جدائی  

دوستت دارم به اندازه ای که باغبان گلش را دوست دارد 

اما به ناچار روزی باغبان با گلش وداع خواهد کرد

روزی جسم من با روح من وداع خواهد کرد

روزی تو با من وداع خواهی کرد

اما آنچه که هرگز با من وداع نخواهد کرد

نام و یاد توست

اگر كلمه دوستت دارم  قيام عليه بندهاي ميان من و توست

اگر كلمه دوستت دارم  نشانگر اشتياق راستين من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم  نمايشگر عشق خدايي من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم  راضي كننده و تسكين دهنده قلبهاست

اگر كلمه دوستت دارم  پايان همه جدايي هاست

اگر كلمه دوستت دارم  كليد زندان من و توست

دوستت دارم  پس با تمام وجود فرياد ميزنم عسل زيباي من  دوستت دارم

 دوستت دارم

                        روز تولد بهانه است  

                            بهانه ای برای به یاد دوستی بودن

                          بهانه ای برای شروعی دوباره

                           بهانه ای برای شستن چشمان

                            بهانه ای برای بزرگتر شدن

                              چه بهانه ی خوبی..!!  

                                     I love you

دوست دارم تا اخرين باقيمانده ی جانم تو را عاشق  كنم

  دوستت دارم تا بی نهایت